
Jak oszacować koszty eventu B2B i zdobyć sponsorów
November 16, 2026
Sponsoring konferencji naukowej a sportowca: różnice i ulga
November 18, 2026Czy sportowiec może sam zdecydować, które logo znajdzie się na jego stroju lub sprzęcie? Nie zawsze. Prawa do wizerunku sportowca w umowie sponsorskiej nie oznaczają automatycznie prawa do dysponowania każdą powierzchnią reklamową: znaczenie mają także umowy z klubem lub związkiem oraz regulaminy rozgrywek.
To ważne rozróżnienie, bo zgoda na wykorzystanie wizerunku i prawo do umieszczenia znaku sponsora na stroju to odrębne kwestie. W przypadku członka kadry narodowej ustawa o sporcie przewiduje szczególne uprawnienia polskiego związku sportowego do gospodarczego wykorzystywania wizerunku w stroju reprezentacji. Z kolei rozpowszechnianie wizerunku co do zasady wymaga zezwolenia osoby przedstawionej, zgodnie z art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jak wskazuje Sejm Rzeczypospolitej Polskiej.
W dalszej części wyjaśniamy, jak oddzielić zgodę na wykorzystanie wizerunku od praw do powierzchni reklamowej, co precyzyjnie zapisać w umowie sponsorskiej i kiedy pierwszeństwo mają regulaminy sportowe. Dzięki temu łatwiej ustalić zakres współpracy, zanim logo pojawi się na stroju, kasku lub innym sprzęcie.
Najważniejsze wnioski
- Ustal, czy sportowiec należy do kadry narodowej lub reprezentacji olimpijskiej, ponieważ wizerunek w stroju reprezentacyjnym podlega szczególnym zasadom.
- Rozróżnij ochronę wizerunku jako dobra osobistego od zgody na jego rozpowszechnianie. To dwa powiązane, ale odrębne zagadnienia.
- Określ w umowie sponsoringowej cel, sposób, czas i terytorium wykorzystania wizerunku, zamiast opierać współpracę na ogólnej zgodzie.
- Przed ustaleniem miejsca na logo stroju lub sprzętu uwzględnij regulaminy rozgrywek i uprawnienia innych podmiotów.
Umowa sponsoringu ze sportowcem – jak ją przygotować?
Umowa powinna rozdzielać zgodę na wykorzystanie wizerunku od prawa do powierzchni reklamowej na stroju lub sprzęcie. Szczególne zasady dotyczą członków kadry narodowej, a regulaminy rozgrywek mogą ograniczać indywidualne ustalenia.
Wizerunek reprezentanta w stroju kadry
Wizerunek członka kadry narodowej w stroju reprezentacji podlega szczególnej regule ustawy o sporcie. Zgodnie z art. 14 ust. 1 polski związek sportowy może wykorzystywać go gospodarczo, a zawodnik udostępnia go związkowi na zasadzie wyłączności. Art. 14 ust. 3 przewiduje zgodę zawodnika przed zakwalifikowaniem do kadry narodowej lub reprezentacji olimpijskiej. Art. 14 ust. 2 określa uprawnienia Polskiego Komitetu Olimpijskiego do wizerunku reprezentantów w stroju olimpijskim. Dlatego sportowiec nie powinien obiecywać sponsorowi miejsca na takim stroju, którego nie może samodzielnie przyznać.
Pola eksploatacji i formy promocji
Pola eksploatacji określają, gdzie i w jaki sposób sponsor może korzystać z wizerunku. Umowa powinna wymieniać konkretne kanały, na przykład reklamy internetowe, profile społecznościowe, materiały prasowe, plakaty i wydarzenia promocyjne. Warto wskazać, czy zgoda obejmuje zdjęcia, nagrania i wypowiedzi zawodnika, a także zestawianie jego wizerunku z innymi osobami lub markami. Precyzyjny zakres ogranicza ryzyko, że ogólna zgoda zostanie zinterpretowana szerzej, niż zakładały strony.
Uzgodnienie umów sponsorskich
Uzgadniając umowy, trzeba zestawić indywidualne zobowiązania sportowca z umowami klubu, związku i sponsora reprezentacji. Regulaminy rozgrywek mogą określać zasady wykorzystania powierzchni reklamowych na stroju lub sprzęcie, dlatego umowa zawodnika nie powinna przyznawać praw sprzecznych z tymi zasadami. W przypadku małoletniego zawodnika zgodę udziela przedstawiciel ustawowy, a ustalenia powinny uwzględniać także stanowisko młodego sportowca. Należy też określić, jak strony rozwiążą konflikt oznaczeń sponsora z marką konkurencyjną.
Zakończenie umowy i materiały reklamowe
Postanowienia dotyczące zakończenia współpracy określają, kiedy wygasa zgoda i co dzieje się z gotowymi materiałami. Umowa powinna wskazywać tryb wypowiedzenia lub rozwiązania, termin zaprzestania nowych publikacji oraz sposób usunięcia reklam z kanałów cyfrowych. Osobno warto ustalić, co stanie się z rozpowszechnionymi już drukami, nagraniami i zdjęciami, a także określić zasady ich archiwizacji. Dzięki temu sponsor wie, kiedy wycofać kampanię, a sportowiec nie pozostaje związany bezterminowym wykorzystaniem wizerunku po zakończeniu współpracy.
Ochrona wizerunku w Kodeksie cywilnym
W Polsce ochronę wizerunku sportowca regulują między innymi art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego oraz art. 81 i 83 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Znaczenie mają również art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 8 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Te przepisy tworzą podstawy ochrony prawnej, ale dotyczą różnych aspektów wizerunku i życia osobistego.
Art. 23 Kodeksu cywilnego zalicza wizerunek do dóbr osobistych człowieka. Art. 24 pozwala osobie, której dobro jest zagrożone lub naruszone, korzystać z ochrony przewidzianej prawem. W praktyce sportowiec może reagować nie tylko na publikację zdjęcia bez zgody, lecz także na wykorzystanie materiału poza uzgodnionym celem. Przykładem jest reklama produktu, której zawodnik nie popierał ani nie zatwierdził.
Wizerunek to nie tylko twarz. Obejmuje całą postać, jeśli pozwala rozpoznać konkretną osobę, a cechy takie jak fryzura czy makijaż mogą dodatkowo ułatwiać identyfikację. Ochrona dotyczy ustalenia wizerunku, jego rozpowszechniania i późniejszego wykorzystania. Dlatego umowa powinna opisywać konkretne zastosowania, zamiast pozostawiać sponsorowi swobodę interpretacji. Niejasny zakres zgody przemawia na korzyść osoby przedstawionej.
Naruszenie umowy może uruchomić konsekwencje zapisane przez strony, na przykład obowiązek zaprzestania określonego działania. Wykorzystanie wizerunku bez wymaganej zgody może dodatkowo naruszać dobra osobiste lub przepisy o rozpowszechnianiu wizerunku. Art. 83 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych odsyła w sprawach roszczeń do art. 78 ust. 1 tej ustawy. Według Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej tych roszczeń nie można dochodzić po upływie dwudziestu lat od śmierci poszkodowanego.
Ochrona interesów sportowca wymaga precyzyjnych postanowień umowy. Warto określić cel promocji, kanały publikacji, czas wykorzystania oraz zasady łączenia wizerunku z innymi markami. Trzeba też ustalić procedurę zatwierdzania materiałów i sposób reagowania na publikację wykraczającą poza uzgodniony zakres. Takie zasady pomagają odróżnić dozwoloną reklamę od wykorzystania, na które zawodnik nie wyraził zgody.

Umowa sponsoringu jako kontrakt nienazwany
Umowa sponsoringu jest kontraktem nienazwanym, czyli takim, którego szczegółowej konstrukcji nie opisuje odrębny typ umowy w Kodeksie cywilnym. Strony kształtują ją na podstawie art. 3531 k.c., zachowując granice przepisów, natury stosunku i zasad współżycia społecznego. W praktyce sponsor może zobowiązać się do świadczenia finansowego lub rzeczowego (na przykład przy barterowej współpracy z markami odzieżowymi i obuwniczymi, takimi jak incaltamintelamod.ro), a sportowiec do określonych działań promocyjnych. Przykładem jest udział w kampanii oraz publikacja materiałów w mediach.
Wizerunek sportowca pozostaje jego dobrem osobistym, a prawo do niego ma charakter niezbywalny. Umowa nie powinna więc opisywać „sprzedaży wizerunku”, lecz zgodę na jego konkretne wykorzystanie. Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 9 marca 2018 r. opisał wizerunek jako ustalony obraz fizyczny człowieka, który można zwielokrotniać i rozpowszechniać. Ta definicja pomaga odróżnić sam wizerunek od praw do fotografii lub nagrania.
Rozróżnienie ma znaczenie, gdy kampania obejmuje zdjęcie wykonane przez fotografa. Zgoda sportowca dotyczy wykorzystania jego wizerunku, natomiast prawa do zdjęcia wynikają z odrębnych zasad prawa autorskiego i praw pokrewnych. Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. Dlatego sponsor powinien osobno uregulować zgodę zawodnika i prawa do materiałów przygotowanych na potrzeby reklamy.
Umowa sponsoringu powinna opisywać wzajemne świadczenia, zakres promocji, czas współpracy i zasady rozliczania działań. Art. 3531 k.c. pozwala stronom dopasować te ustalenia do konkretnej dyscypliny i aktywności sportowca. Nie oznacza jednak swobody w pomijaniu praw osobistych zawodnika ani regulaminów rozgrywek. Precyzyjny zapis wskazuje, jakie materiały mogą trafić do kampanii, gdzie sponsor może je publikować i jak długo może z nich korzystać.
Zgoda powinna precyzować czasowy i geograficzny zakres wykorzystania wizerunku w kampanii. Zasady wykorzystania powierzchni reklamowych na motocyklu i stroju zawodniczym określają regulaminy podmiotu zarządzającego rozgrywkami, które stanowią integralną część kontraktu.
W Polsce przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności (53). Wyłączna licencja na używanie znaku towarowego również wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.
Wizerunek zawodnika w umowie sponsorskiej
W Polsce rozpowszechnianie wizerunku reguluje między innymi art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, który przewiduje zasadę uzyskania zezwolenia osoby przedstawionej oraz wyjątki od tej zasady, jak wskazuje Sejm Rzeczypospolitej Polskiej. To zezwolenie nie przyznaje jednak automatycznie prawa do miejsca na stroju ani sprzęcie. Umowa powinna osobno określić zgodę na wizerunek i zakres świadczeń reklamowych sportowca.
Co do zasady osobiste prawa do wizerunku przysługują zawodnikowi, także gdy reprezentuje klub lub związek sportowy. Samo członkostwo nie oznacza przeniesienia tego prawa na klub. Odrębne regulacje dotyczą kadry narodowej: polski związek sportowy może gospodarczo wykorzystywać wizerunek członka kadry w stroju reprezentacji, na zasadach określonych w przepisach sportowych. Umowa indywidualna nie powinna więc przyznawać sponsorowi uprawnień należących do związku lub wynikających z regulaminu rozgrywek.
Kluczowe jest oddzielenie wizerunku zawodnika od praw do zdjęcia lub nagrania. Zgoda na wykorzystanie fotografii w reklamie nie przesądza na przykład o prawach do utworu fotografa. Strony powinny określić cel kampanii, kanały publikacji, czas i terytorium wykorzystania oraz możliwość zestawiania wizerunku z wizerunkiem innych osób. W przypadku zawodnika kadry narodowej należy dodatkowo opisać, czy materiały pokazują go w stroju reprezentacji, czy poza nim.
Granice zgody mają praktyczne znaczenie, gdy sponsor używa materiału w innym kontekście niż uzgodniono, na przykład w reklamie produktu konkurencji. Takie naruszenie może prowadzić do roszczeń związanych z wizerunkiem lub prawami autorskimi. Sąd Najwyższy w wyroku z 16 grudnia 2009 r. rozpatrywał sprawę dotyczącą wizerunku sportowca, co pokazuje, że zakres uprawnień może wymagać oceny konkretnych okoliczności. Zgoda na wykorzystanie wizerunku nie powinna być abstrakcyjna ani nieograniczona.
Dlatego prawa do wizerunku sportowca w umowie sponsorskiej warto opisać jako konkretne zezwolenie, a nie ogólną zgodę na dowolne wykorzystanie. Zawodnik powinien wiedzieć, jakie materiały promocyjne obejmuje zgoda, a sponsor powinien móc ustalić, z których powierzchni reklamowych może korzystać. Precyzyjne zapisy wspierają współpracę i ograniczają ryzyko sporu o to, kto mógł zatwierdzić publikację lub umieścić znak na stroju.
Roman Ziemian
Roman Ziemian łączy perspektywę kierowcy wyścigowego z zainteresowaniem sztuką, nadając tematowi sponsoringu sportowego konkretny kontekst. Planując współpracę z zawodnikiem, klubem lub marką, warto traktować prawa do wizerunku jako część szerszej strategii obecności w sporcie. Ustalenia dotyczące zgody, stroju i materiałów promocyjnych powinny wspierać cele partnerstwa, a zarazem respektować granice uprawnień sportowca i organizatorów.
Racing pokazuje, jak ważne w sporcie są precyzja, konsekwencja i jasne reguły. Te same wartości pomagają uporządkować rozmowę o sponsoringu i komunikacji wokół zawodnika. Jeśli chcesz porozmawiać o sporcie i możliwościach współpracy, skontaktuj się z Romanem Ziemianem.
Zaplanuj partnerstwo z myślą o przyszłości
Dobrze uregulowane prawa do wizerunku sportowca w umowie sponsorskiej mogą być częścią szerszej wizji partnerstwa, a nie tylko formalnym zapisem. Warto zastanowić się, jak sportowiec i marka będą wspólnie opowiadać o swoich wartościach, budować rozpoznawalność i rozwijać relację także poza pojedynczą kampanią. Jasno określony kierunek ułatwia podejmowanie decyzji o kolejnych działaniach i tworzy przestrzeń do autentycznej komunikacji.
Roman Ziemian łączy obszary Racing i Art, które pokazują, jak sportowe emocje i twórcza ekspresja mogą współistnieć w nowoczesnym podejściu do marki. Jeśli rozważasz, jak rozwijać obecność w sporcie i kulturze, skontaktuj się z Romanem Ziemianem. Niech kolejne decyzje będą równie przemyślane i odważne jak start do wyścigu.
Najczęściej zadawane pytania
Czy zawodnik może dysponować powierzchnią reklamową na swoim stroju lub sprzęcie?
Może ustalić ekspozycję sponsora wyłącznie w granicach przysługujących mu praw. Regulamin klubu lub zawodów może określać oznaczenia na stroju i sprzęcie, a członek kadry narodowej podlega dodatkowym zasadom dotyczącym stroju reprezentacji. Zawodnik nie powinien na przykład przyznawać sponsorowi miejsca zajętego przez oznaczenie związku. Indywidualna umowa nie uchyla tych ograniczeń.
W jaki sposób sportowiec może chronić swój interes w umowie sponsoringu?
Sportowiec chroni swoje interesy, opisując zobowiązania sponsora i własne świadczenia w sposób możliwy do zweryfikowania. Można wskazać liczbę publikacji lub wydarzeń, termin dostarczenia materiałów oraz osobę zatwierdzającą treści przed ich wykorzystaniem. Warto również opisać procedurę postępowania w razie publikacji materiału niezgodnego z ustaleniami. Konkretne kryteria ułatwiają ocenę, czy każda ze stron wykonała swoje obowiązki.
Świadczenia czy prawa, czyli za co płaci sponsor?
Sponsor spełnia uzgodnione świadczenie w zamian za określone działania promocyjne, a nie za nabycie osobistego prawa do wizerunku sportowca. Współpraca może obejmować na przykład udział zawodnika w wydarzeniu, publikację uzgodnionego materiału lub ekspozycję marki w dozwolonym miejscu. Warto oddzielić te działania w umowie od praw do zdjęć i nagrań, które mogą przysługiwać ich twórcom.
Czy wykorzystanie wizerunku sportowca w reklamie wymaga jego zgody?
Co do zasady rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby przedstawionej. Sejm Rzeczypospolitej Polskiej wskazuje, że art. 81 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przewiduje też wyjątki. Jeden dotyczy osoby będącej jedynie szczegółem większej całości, takiej jak zgromadzenie lub krajobraz. Sam fakt, że sportowiec jest rozpoznawalny, nie oznacza automatycznej zgody na użycie jego wizerunku w reklamie.
Jak prawidłowo określić zakres zgody na wykorzystanie wizerunku w umowie sponsorskiej?
Opisz zgodę, wskazując konkretny cel kampanii, rodzaje materiałów i konteksty ich publikacji. Warto określić, czy sponsor może łączyć wizerunek zawodnika z wizerunkiem innych osób, a także z ich imionami, nazwiskami lub komentarzami. Ustal też, czy zezwolenie obejmuje modyfikacje zdjęć i nagrań, takie jak kadrowanie lub dodanie hasła reklamowego. Te szczegóły ograniczają ryzyko wykorzystania materiału w przekazie, którego zawodnik nie akceptował.
Czy zgoda na wykorzystanie wizerunku sportowca musi być odpłatna i jak ustalić wynagrodzenie?
Zgoda nie zawsze wiąże się z osobnym wynagrodzeniem. Jeżeli sportowiec otrzymał umówioną zapłatę za pozowanie, zezwolenie na rozpowszechnianie wizerunku co do zasady nie jest wymagane, chyba że zastrzeżono inaczej. W umowie sponsorskiej strony mogą potraktować wynagrodzenie za działania promocyjne i zgodę jako elementy jednego pakietu albo rozdzielić je. Ustalając warunki, powinny uwzględnić zakres kampanii, wyłączność i czas korzystania.



